เด็กวัดเฝ้าประตู มีเรื่องเล่าว่า นานมาแล้ว มีวัดเก่าอยู่ข้างแม่น้ำ ในวัดมีหลวงพ่อแก่ใจดี กับเด็กวัดตัวเล็กคนหนึ่ง ชื่อศรีธนญชัย ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้จักชื่อนี้ แต่อีกไม่นาน คนทั้งสองฝั่งน้ำก็จะได้รู้จัก เย็นวันหนึ่ง อีกฝั่งแม่น้ำมีงานใหญ่ เสียงเพลงดังข้ามน้ำมาถึงวัด พอดีที่ฝั่งนั้นมีคนป่วยหนัก ชาวบ้านรีบมาขอให้หลวงพ่อไปช่วยดู ก่อนออกเดิน หลวงพ่อสั่งเด็กวัดว่า "เจ้าอยู่เฝ้าประตูวัดไว้ให้ดีนะ อย่าให้ประตูหายไปจากสายตาเลยนะ" ศรีธนญชัยรับปากเสียงดัง "ได้ครับหลวงพ่อ" เด็กวัดนั่งมองประตูอยู่ได้สักพัก เสียงจากงานก็ดังขึ้นเรื่อยๆ มีเสียงร้องเพลง มีเสียงหัวเราะ กลิ่นขนมก็มาตามลมด้วย ศรีธนญชัยอยากไปดูใจแทบขาด เสียงข้ามน้ำมาได้ กลิ่นก็ข้ามมาได้ แต่เด็กวัดข้ามไปไม่ได้ เพราะหลวงพ่อสั่งให้เฝ้าประตู เขานั่งคิดอยู่นาน แล้วก็พูดกับประตูว่า "ประตูเอ๊ย ฟังนะ หลวงพ่อสั่งให้ข้าเฝ้าเจ้า ท่านไม่ได้สั่งให้ข้าเฝ้าวัดสักหน่อย ถ้าเจ้าไปงานกับข้า ข้าก็ยังเฝ้าเจ้าได้เหมือนเดิม ถูกไหมล่ะ" ว่าแล้วก็ถอดประตูออก ยกขึ้นหลัง เดินข้ามสะพานไปทันที ประตูหนักจนขาแทบไม่ไหว แต่เด็กวัดก็ไม่ยอมวางเลย ที่งาน ชาวบ้านเห็นเด็กตัวเล็กยกประตูมาเที่ยว ก็หัวเราะกันทั้งงาน ศรีธนญชัยไม่สนใจใคร เขาวางประตูไว้ข้างตัว ยืนดูละคร ฟังคนร้องเพลง แต่ไม่ว่าจะสนุกแค่ไหน มือหนึ่งก็ยังจับประตูไว้ตลอด ตาก็กลับมามองมันอยู่เรื่อย คืนนั้น หลวงพ่อกลับมาถึงวัดก็ต้องยืนตกใจ วัดไม่มีประตู! ท่านคิดว่าโดนขโมย ตกใจแทบตาย พอชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งมาบอกว่า "หลวงพ่อ เด็กวัดของท่านยกประตูไปเที่ยวงาน" หลวงพ่อก็โกรธจนหน้าแดง รีบเดินข้ามสะพานไปทันที ที่งานนั้นเอง ท่านก็เจอศรีธนญชัยยืนอยู่ข้างประตูจริงๆ หน้าตาภูมิใจเหมือนทหารเฝ้าวัง "เจ้าลูกลิง! ข้าสั่งให้เจ้าเฝ้าประตู ทำไมถึงยกมันมาที่นี่!" ศรีธนญชัยตอบทันที "ผมก็เฝ้าอยู่นี่ไงครับ ตั้งแต่หลวงพ่อออกจากวัด ประตูไม่เคยหายไปจากสายตาผมเลยแม้แต่นิดเดียว ผมกลัวมันหาย ก็เลยเอามันมาด้วย จะได้เฝ้าใกล้ๆ ครับ" หลวงพ่อเปิดปากจะว่าเขา แต่คิดไปคิดมา คำของเด็กก็ไม่ผิดสักคำ ท่านเลยปิดปากเหมือนเดิม แอบยิ้มนิดหน่อย แล้วพูดว่า "เอาเถอะ ดูงานให้จบก่อน แล้วค่อยช่วยกันยกกลับก็แล้วกัน" ชาวบ้านรอบตัวหัวเราะกันดังทั่วทั้งงาน บางคนถามว่าเด็กคนนี้ชื่ออะไร หลวงพ่อตอบว่า "ศรีธนญชัย" และคืนนั้นเอง ชื่อนี้ก็ข้ามน้ำไปทั้งสองฝั่ง ถูกเรียกไปทั่วทั้งงาน เหมือนกับว่ามันจะถูกเรียกต่อไปอีกนานแสนนาน