ฝนมาถึง ฝนนั่งรถจากขอนแก่นมาทั้งคืน หลับๆ ตื่นๆ กว่าจะถึงกรุงเทพฯ ก็ตีห้า มีกระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ กับใจที่คิดถึงบ้านตั้งแต่ยังไม่ลงจากรถด้วยซ้ำ หน้าปากซอยสุขใจมีคนขายของตอนเช้าเยอะ มีวินมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ ผู้ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถ ยิ้มให้เหมือนรู้จักกันมานาน ฝนยิ้มกลับแบบไม่ค่อยแน่ใจ แล้วเดินเข้าไปในซอยสุขใจ กลิ่นกาแฟมาถึงก่อนเสียงป้าด้วยซ้ำ "หนูฝน! มาถึงแล้วจ้ะ โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย" ป้าอ้อยกอดฝนแน่นหนึ่งที แล้วบอกทันที "เอากระเป๋าไปเก็บข้างบนก่อน แล้วลงมาช่วยป้า วันนี้วันแรก ต้องเรียนเยอะนะจ๊ะ" ป้าสอนเร็วมาก เปิดประตูร้านก่อน เสียงดังไปทั้งซอยสุขใจ เปิดไฟ ยกของลง ทำโต๊ะให้เรียบร้อย หกโมงจะมีคนมาส่งน้ำแข็ง ให้จ่ายเงินจากกล่อง กล่องเก่าๆ ใบนั้นวางอยู่หลังโต๊ะ ไม่มีกุญแจเลย "ป้าไม่นับเงินในกล่องเหรอคะ" ฝนถาม "นับทำไมจ๊ะ เงินมันก็อยู่ของมันตรงนั้นแหละ" ป้ายิ้ม "ในกล่องมี 500 ไว้ใช้กับลูกค้าทุกเช้า จำไว้แค่นี้พอ" แต่ฝนเป็นคนชอบนับ นับมาตั้งแต่เด็ก นับรถบนถนน นับทุกอย่าง เพิ่งเรียนจบมาก็ยังนับอยู่ เช้านี้ฝนเลยนับไปด้วยโดยไม่ตั้งใจ ลูกค้า 16 คน โอเลี้ยง 9 แก้ว กาแฟโบราณ 7 แก้ว แก้วละ 25 บาท ป้ายังให้ฝนลองทำโอเลี้ยงแก้วแรกเอง แล้วให้ดื่มดู น้ำแข็งเต็มแก้ว อร่อยจนลืมเหนื่อยเลย ตอนสาย ฝนนั่งพักหลังร้าน หยิบมือถือขึ้นมา ฝน: แม่ หนูถึงแล้วนะ ปลอดภัยดี แม่: ถึงแล้วเหรอลูก นั่งรถเหนื่อยมั้ย ฝน: นิดหน่อย แต่กาแฟป้าอร่อยมากกก แม่: ร้านเป็นไงบ้าง ฝน: ร้านสบายดี ลูกค้าเยอะ แม่: ดูแลป้าด้วยนะ ป้าอยู่คนเดียวมานานแล้ว ฝน: ค่ะ หนูคิดถึงแม่ แม่: คิดถึงเหมือนกันจ้ะ วันนี้แม่ขายหมดแต่เช้าเลย 555 ตอนกลางวัน ลูกค้าน้อยลง ป้าออกไปคุยกับเพื่อนบ้านหน้าร้าน ฝนแอบเปิดกล่องเงิน นับในใจ เงินเดิม 500 กับค่ากาแฟ 400 จ่ายค่าน้ำแข็งไป 60 น่าจะเหลือ 840 แต่นับได้ 680 นับใหม่อีกรอบก็ได้เท่าเดิม หายไปตั้ง 160 บาท ป้าก็ไม่ได้ออกไปซื้ออะไรเลยทั้งเช้า ฝนมองป้าที่กำลังยิ้มอยู่หน้าร้าน แล้วปิดกล่องเงียบๆ วันแรกทั้งที ยังไม่ถามดีกว่า บางทีฝนอาจนับผิดเองก็ได้ มั้ง หลังจากนั้น มีผู้ชายใส่เสื้อขาวเดินมาที่ร้าน ส่งจดหมายให้ "ของป้าอ้อยครับ" แล้วก็ไป ป้ารับมา มองชื่อบนจดหมายอยู่นาน หน้าป้าเปลี่ยนไปนิดเดียว น้อยจนคนอื่นคงไม่เห็น แต่ฝนเห็น "ป้าไม่เปิดเหรอคะ" "เอาไว้ก่อนจ้ะ" ป้าเอาจดหมายไปวางไว้ใต้กล่องเงิน แล้วยิ้มให้ฝน "ไปทำโอเลี้ยงต่อเถอะ เดี๋ยวลูกค้ามา" ฝนมองจดหมายใบนั้น แล้วนับในใจ วันนี้มีเรื่องที่ฝนไม่เข้าใจสองเรื่องแล้ว