ฝนมาถึง ฝนนั่งรถจากขอนแก่นมาทั้งคืน หลับๆ ตื่นๆ จนถึงกรุงเทพฯ ตอนตีห้า กระเป๋าใบใหญ่หนึ่งใบ กับใจที่คิดถึงบ้านตั้งแต่ยังไม่ทันลงจากรถ หน้าปากซอยสุขใจมีตลาดเช้า มีวินมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ ผู้ชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนรถ ยิ้มให้เหมือนรู้จักกันมานาน ฝนยิ้มกลับแบบไม่ค่อยแน่ใจ แล้วเดินต่อเข้าไปในซอย กลิ่นกาแฟลอยมาก่อนเสียงป้าด้วยซ้ำ "หนูฝน! มาถึงแล้วจ้ะ โตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย" ป้าอ้อยกอดหนึ่งที แล้วสั่งทันที "เอากระเป๋าไปเก็บข้างบนก่อน แล้วลงมาช่วยป้า วันนี้วันแรก ต้องเรียนเยอะนะจ๊ะ" ป้าสอนเร็วมาก เปิดประตูเหล็กก่อน เสียงมันดังทั้งซอย เปิดไฟ ยกเก้าอี้ลง ทำความสะอาดโต๊ะ น้ำแข็งจะมาส่งหกโมง ให้จ่ายเงินจากกล่อง กล่องเหล็กเก่าๆ ใบนั้นวางอยู่หลังโต๊ะ ไม่มีกุญแจ ไม่ล็อก "ป้าไม่นับเงินในกล่องเหรอคะ" ฝนถาม "นับทำไมจ๊ะ เงินมันก็อยู่ของมันตรงนั้นแหละ" ป้าหัวเราะ "ในกล่องมี 500 ไว้แลกให้ลูกค้าทุกเช้า จำไว้แค่นี้พอ" ฝนเป็นคนชอบนับ นับมาตั้งแต่เด็ก นับขั้นบันได นับรถบนถนน เพิ่งจบมหาวิทยาลัยมาก็ยังนับอยู่ เช้านี้ฝนเลยนับไปด้วยโดยไม่ตั้งใจ ลูกค้า 16 คน โอเลี้ยง 9 แก้ว กาแฟโบราณ 7 แก้ว แก้วละ 25 บาท ป้ายังให้ชิมโอเลี้ยงแก้วแรกที่ฝนทำเอง หวานพอดี น้ำแข็งเต็มแก้ว อร่อยจนลืมเหนื่อย ตอนสาย ฝนนั่งพักหลังร้าน หยิบมือถือขึ้นมา ฝน: แม่ หนูถึงแล้วนะ ปลอดภัยดี แม่: ถึงแล้วเหรอลูก นั่งรถเหนื่อยมั้ย ฝน: นิดหน่อย แต่กาแฟป้าอร่อยมากกก แม่: ร้านเป็นไงบ้าง ฝน: ร้านสบายดี ลูกค้าเยอะ แม่: ดูแลป้าด้วยนะ ป้าอยู่คนเดียวมานานแล้ว ฝน: ค่ะ หนูคิดถึงแม่ แม่: คิดถึงเหมือนกันจ้ะ วันนี้แม่ขายหมดแต่เช้าเลย 555 ตอนเที่ยง ลูกค้าน้อยลง ป้าออกไปคุยกับเพื่อนบ้านหน้าร้าน ฝนแอบเปิดกล่องเงิน นับในใจ เงินเดิม 500 กับค่ากาแฟ 400 จ่ายค่าน้ำแข็งไป 60 น่าจะเหลือ 840 แต่นับได้ 680 นับใหม่อีกรอบก็ได้เท่าเดิม ขาดไปตั้ง 160 บาท ป้าก็ไม่ได้ออกไปซื้ออะไรเลยทั้งเช้า ฝนมองป้าที่กำลังยิ้มหัวเราะอยู่หน้าร้าน แล้วก็ปิดกล่องเงียบๆ วันแรกทั้งที ยังไม่ถามดีกว่า บางทีฝนอาจนับผิดเองก็ได้ มั้ง ตอนบ่าย มีผู้ชายใส่เสื้อขาวเดินมาที่ร้าน ยื่นซองจดหมายให้ "ของป้าอ้อยครับ" แล้วก็ไป ป้ารับมา มองชื่อบนซองอยู่นาน หน้าป้าเปลี่ยนไปนิดเดียว น้อยจนคนอื่นคงไม่เห็น แต่ฝนเห็น "ป้าไม่เปิดเหรอคะ" "เอาไว้ก่อนจ้ะ" ป้าเอาซองไปวางไว้ใต้กล่องเงิน แล้วหันมายิ้ม "ไปทำโอเลี้ยงต่อเถอะ เดี๋ยวลูกค้ามา" ฝนมองซองใบนั้น แล้วก็นับในใจ วันนี้มีเรื่องที่ฝนไม่เข้าใจสองเรื่องแล้ว