ตามสั่ง · Episode 1สั่งได้เลย ตอนเที่ยงที่ร้านตามสั่งริมถนนในกรุงเทพฯ เสียงไฟจากเตาดังอยู่หลังตู้กระจก ในตู้มีหมูสับ ไก่ ไข่ ใบกะเพรา พริก และผัก ข้างหลังมีถังน้ำแข็ง เหนือร้านมีป้ายผ้าเขียนชื่ออาหาร มีรูปไม่กี่รูป มีโต๊ะเล็กสามตัวกับเก้าอี้พลาสติก ใต้โต๊ะตัวหนึ่งมีแมวนอน คิวไม่ยาว ผู้หญิงคนหนึ่งเพิ่งสั่ง “กะเพราหมูสับ ไข่ดาว” คนทำทวนกลับมา แล้วหันไปที่เตา ผู้ชายข้างหลังเธอถามหาไข่เจียวหมูสับ จานที่ป้ายไม่มี คนทำตอบว่า “ได้” ทั้งสองคนถอยไปรอจาน คนหน้าคิวตอนนี้มองป้าย ยังไม่รู้จะเอาอะไร ร้านในเมืองไทยหลายร้านขายแค่อย่างเดียว แต่ร้านตามสั่งทำได้หลายอย่างตามที่ลูกค้าสั่ง ชื่อก็บอกอยู่แล้ว ทำทีละจาน หรือทีละสองสามจานที่เหมือนกัน จากของที่มีในร้าน หลายร้านวางของไว้ในตู้กระจก และเก็บอีกส่วนไว้ในตู้เย็นหรือถังน้ำแข็งข้างหลัง ร้านส่วนใหญ่มีชื่ออาหารเขียนไว้บนป้าย มักมีรูปด้วย แต่ที่เขียนไว้มักน้อยกว่าที่ร้านทำได้ และการขอจานที่ป้ายไม่มีก็เป็นเรื่องธรรมดา ปกติลูกค้าจะสั่งกับคนทำหรือคนช่วยโดยตรง สั่งแต่ละจานมักพูดสั้นๆ คือชื่ออาหาร หมูหรือไก่ แล้วก็ของที่โปะข้างบน อย่างไข่ดาว ที่ร้านเล็ก คนทำมักทวนกลับมา หรือตอบว่า “ได้” บางทีก็แค่พยักหน้าแล้วเริ่มเลย ร้านที่ลูกค้าเยอะ อาจมีคนช่วยจดลงกระดาษ อาหารผัดที่สั่งกินคนเดียว ปกติมาเป็นราดข้าวจานเดียว จานหนึ่งอยู่ในกระทะแค่ไม่กี่นาที ช่วงเที่ยงที่คนเยอะ ที่ต้องรอก็คือจานของคนที่สั่งก่อน หลายร้านขายตั้งแต่เช้าถึงเที่ยง หลายร้านขายต่อถึงเย็น ส่วนใหญ่หยุดอาทิตย์ละวัน ที่ร้านเดิมริมถนน จานของผู้หญิงคนนั้นเสร็จ เธอรับไปนั่งโต๊ะที่มีแมว คนหน้าคิวยังมองป้ายอยู่ คนทำหันมาพูดว่า “สั่งได้เลย” เอาอะไรดี