สั่งได้เลย ตอนเที่ยง หน้าร้านตามสั่งไม่เงียบเลย ไฟพุ่งขึ้นจากเตา เสียงกระทะดังเป็นจังหวะ กลิ่นพริกลอยมาแต่ไกล อากาศร้อน แต่คนก็ยังยืนต่อแถวกัน เก้าอี้พลาสติกไม่กี่ตัววางอยู่รอบโต๊ะ ใต้โต๊ะมีแมวนอนอยู่ตัวหนึ่ง เหมือนเสียงทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวกับมันเลย ร้านแบบนี้ไม่มีเมนูเป็นเล่ม มีป้ายบอกชื่ออาหารไม่กี่อย่าง กับตู้กระจกใบเดียวข้างเตา ในตู้คือทุกอย่างที่ร้านมีวันนี้ หมูสับ ไก่ ไข่ ใบกะเพรา พริกสด ผักเขียวอีกหลายอย่าง ตู้กระจกนั่นแหละคือเมนู เห็นอะไรก็สั่งได้ อยากให้เอาของพวกนั้นไปทำเป็นอะไรก็บอก นี่คือเรื่องทั้งหมดของร้านตามสั่ง คนทำหนึ่งคน ไฟหนึ่งเตา กับคำถามเดียวว่าจะเอาอะไร เสียงสั่งลอยข้ามแถวไปถึงหน้าเตา กะเพราหมูสับไข่ดาว ข้าวผัดกุ้ง ผัดพริกแกงหมู คนทำทวนกลับสั้นๆ แล้วมือก็ไม่หยุด ไม่มีกระดาษ ไม่มีการเขียน จานไหนเผ็ดน้อย จานไหนไม่ใส่ผัก อยู่ในหัวหมด และถ้าอยากได้จานที่ไม่มีอยู่บนป้าย ก็แค่ถาม หลายครั้งคำตอบสั้นแค่คำเดียว ได้ ส่วนใครคิดไม่ออก ประเทศนี้มีคำตอบเก็บไว้ให้อยู่แล้ว กะเพรา ใครๆ ก็กลับมาหาจานนี้เสมอ จานราดข้าวจบในจานเดียว ไม่ต้องสั่งข้าวแยก ราคาไม่แรง เป็นราคาที่กินได้ทุกวันจริงๆ วันไหนหิวมากก็บอกอีกคำเดียวว่าพิเศษ จ่ายเพิ่มอีกหน่อย ได้เยอะขึ้นอีก แล้วก็เร็ว จากปากคนสั่งถึงจานร้อนตรงหน้า ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที ร้านเล็กๆ แบบนี้มีอยู่ทั่วประเทศ ที่หน้าเตา จานหนึ่งเสร็จ วางลงตรงหน้าลูกค้า คนทำยังไม่ทันมองจานนั้นซ้ำ สายตาก็ข้ามไปหาคนต่อไปในแถวแล้ว เอาอะไรดี