ช้อนหายครั้งแรก เช้าวันนั้น ฝนนับแก้วโอเลี้ยงนมสดทีละใบ วางเป็นแถวบนโต๊ะ "สิบ สิบเอ็ด สิบสอง พอดีค่ะป้า" ข้างในร้าน ป้าอ้อยร้องเพลงเก่าเพลงเดิมของแก เสียงดังกว่าทุกวัน แปลว่าเช้านี้อารมณ์ดี ต้นเดินเข้ามารับของพอดี "สิบสองแก้วเลยเหรอ ตึกไหนสั่งเพิ่มอีกเนี่ย" เขาช่วยจัดของจนหมด แล้วหัวเราะ "น้องฝนนี่นับเก่งที่สุดในซอยแล้ว" ยังไม่ทันเอาของขึ้นรถ ป้าอ้อยก็เดินออกมาหน้าร้าน มองโต๊ะเล็กข้างประตู "ฝนจ๊ะ เห็นช้อนป้ามั้ย ช้อนคันเล็กสีเงิน ที่ป้าใช้มาเกือบ 20 ปีน่ะ" ฝนเดินไปดู แก้วกาแฟของป้าที่วางไว้เมื่อวานตอนเย็นยังอยู่ จานรองก็ยังอยู่ หายไปแต่ช้อน "เมื่อคืนหนูยังเห็นมันอยู่บนจานรองตรงนี้เองค่ะป้า" "แปลกจริง" ป้าอ้อยพูด "แก้วก็อยู่ จานก็อยู่ ใครจะเอาไปแต่ช้อน" ต้นหัวเราะ "ขโมยที่เอาแต่ช้อน ก็ต้องเป็นขโมยตัวเล็กที่สุดในกรุงเทพฯแล้วล่ะ" ว่าแล้วก็ขับรถออกไปส่งของ ไม่นาน ป้าแดงก็เดินมาจากตลาด หน้าตาไม่พอใจ "ที่จุดไฟของฉันหาย อันเก่าสีเงินอันนั้นน่ะ วางไว้ข้างร้านนิดเดียว กลับมาดูอีกทีก็ไม่อยู่แล้ว" ลุงดำตามมาติดๆ "เหรียญโชคดีของผมก็หาย วางไว้ที่เดิมหน้าร้านทุกวัน เช้านี้หายไปเฉยๆ" ป้าแดงมองลุงดำ "แกน่ะแหละ หยิบที่จุดไฟฉันไปแล้วก็ลืม" "ผมจะเอาไปทำไม ผมเลิกมาสามปีแล้ว" ลุงดำยกมือ "ผมว่าแมวร้านปลาต่างหาก มันมองผมมานานแล้ว" "แมวที่ไหนจะเอาเหรียญแกล่ะ" ป้าแดงว่า แล้วทุกคนก็หัวเราะกันทั้งร้าน ป้าอ้อยเลี้ยงกาแฟโบราณคนละแก้ว "มา มา กินกาแฟก่อน เรื่องของหายไว้ทีหลัง" ส่วนฝนนั่งลง หยิบกระดาษกับปากกา แล้วเขียนช้าๆ ทีละข้อ 1. ช้อนสีเงินของป้าอ้อย หายจากจานรองหน้าร้าน ระหว่างเมื่อคืนถึงเช้านี้ 2. ที่จุดไฟของป้าแดง หายจากร้านในตลาด เช้านี้ 3. เหรียญโชคดีของลุงดำ หายจากหน้าร้านในตลาด เช้านี้ เขียนเสร็จก็สบายใจขึ้น เหมือนทุกครั้ง พอร้านว่าง ฝนก็หยิบมือถือขึ้นมา ฝน: แม่ วันนี้ที่ซอยสุขใจของหายแปลกๆ ช้อนป้าอ้อย ที่จุดไฟป้าแดง เหรียญลุงดำ หายเช้าเดียวกันหมดเลย แม่: ผีตลาดมาเที่ยวน่ะสิ ผีสมัยนี้ชอบของเล็กๆ ถือง่ายดี 555 ฝน: แม่ก็ ผีที่ไหนจะเอาช้อนไปทำไม 5555 แม่: ก็ผีที่อยากดื่มกาแฟป้าอ้อยไง ลูกระวังช้อนตัวเองด้วยนะ ฝน: หนูเขียนรายการไว้แล้ว หายอีกเมื่อไหร่รู้ทันที แม่: นั่นแหละลูกแม่ นับทุกอย่างมาตั้งแต่อายุสามปี 7 โมง 40 ตรงเหมือนทุกวัน พี่นกเดินเข้ามาในร้าน แต่วันนี้ยังไม่ทันสั่งโอเลี้ยงหวานน้อย เธอก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะก่อน "น้องฝน" เสียงพี่นกไม่เหมือนทุกวัน "ปากกาสีเงินของพี่หาย" "ปากกาที่ติดอยู่กับกระเป๋าใบนั้นเหรอคะ" "ใช่ ติดมาหกปี ไม่เคยหายแม้แต่ครั้งเดียว เมื่อวานตอนเย็นยังอยู่ เช้านี้เดินมาถึงหน้าตลาด มองลงไป ไม่มีแล้ว" ฝนมองกระดาษในมือ แล้วเขียนข้อที่สี่ลงไปช้าๆ ช้อน ที่จุดไฟ เหรียญ ปากกา หนึ่ง สอง สาม สี่ ของเล็กๆ ทั้งนั้นเลย แล้วมันหายไปไหนกันหมด