ประตูที่ไม่เคยห่างมือ

นิทานศรีธนญชัย · Episode 1ประตูที่ไม่เคยห่างมือ นานมาแล้ว ที่วัดเล็กๆ ริมแม่น้ำ มีเด็กวัดคนหนึ่งชื่อศรีธนญชัย เขาอยู่กับหลวงพ่อมาตั้งแต่ยังเล็ก และทำทุกอย่างที่หลวงพ่อสั่ง เช้าวันหนึ่ง หลวงพ่อต้องไปทำธุระที่หมู่บ้านอีกฝั่งของสะพาน ก่อนไปก็หันมาบอกว่า “ข้าจะไปทั้งวัน เจ้าเฝ้าประตูไว้ให้ดีนะ” “ครับหลวงพ่อ” เด็กชายรับคำเสียงดัง ประตูวัดเป็นประตูไม้บานเดียว หนาและหนัก แต่แค่วางอยู่ในกรอบเฉยๆ ใครแรงพอก็ยกออกได้ ศรีธนญชัยนั่งลงข้างประตู มองมันเหมือนมองเพื่อน สายวันนั้น ลมพัดเสียงดนตรีข้ามแม่น้ำมา ตลาดของหมู่บ้านฝั่งโน้นมีงาน ตอนบ่ายจะมีละคร เด็กชายลุกขึ้นยืน มองข้ามน้ำไป แล้วก็นั่งลงอีก “หลวงพ่อสั่งให้ข้าเฝ้าประตู” เขาพูดกับประตู “ข้าก็ต้องเฝ้าประตู” เขานั่งคิดอยู่นาน แล้วก็ยิ้มออกมา หลวงพ่อสั่งให้เฝ้าประตู แต่ไม่ได้สั่งว่าต้องเฝ้าที่ไหน ศรีธนญชัยจับขอบประตูทั้งสองข้าง ออกแรงยกอยู่พักหนึ่ง มันก็หลุดออกจากกรอบ เขาแบกมันขึ้นหลัง แล้วค่อยๆ เดินไปทางสะพาน ชาวบ้านที่เดินสวนมาต่างหยุดมอง บางคนหัวเราะ พอถึงตลาด เขาวางประตูพิงไว้กับต้นไม้ใหญ่หน้าเวทีละคร แล้วยืนข้างมัน มือข้างหนึ่งจับไว้ไม่ยอมปล่อย ละครเล่นไปถึงไหน เขาก็ดูไปด้วย แต่ดูได้นิดเดียวก็หันกลับมามองประตูหนึ่งที เหมือนกลัวประตูจะหนีไปดูละครเอง ส่วนหลวงพ่อ ทำธุระอยู่ที่บ้านหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้านทั้งวัน ตอนเย็นก็เดินกลับทางริมแม่น้ำ ไม่ได้ผ่านตลาดเลย พอถึงวัดตอนค่ำ หลวงพ่อก็ยืนนิ่ง ตรงที่เคยมีประตู ตอนนี้มีแต่ช่องว่างๆ ป้าที่ขายผักหน้าวัดเดินมาบอกว่า “ลูกศิษย์หลวงพ่อแบกประตูข้ามสะพานไปตั้งแต่สายแล้วค่ะ เห็นว่าไปงานที่ตลาด” “ตายแล้ว” หลวงพ่อพูดเบาๆ แล้วก็รีบเดินกลับไปทางสะพาน ที่ตลาด หลวงพ่อเบียดคนเข้าไปถึงหน้าเวที ก็เห็นศรีธนญชัยยืนอยู่ข้างประตู หน้าตาภูมิใจ มือยังจับประตูไว้ “ศรีธนญชัย” หลวงพ่อเรียกเสียงดัง “ข้าสั่งเจ้าไว้ว่ายังไง” เด็กชายหันมา ยิ้มกว้าง “หลวงพ่อสั่งให้ผมเฝ้าประตูครับ ผมก็เฝ้าทั้งวัน ไม่เคยห่างมือเลย ดูละครได้แป๊บเดียว ตาก็กลับมามองมันทุกที” “ประตูต้องอยู่ที่ตลาด เอ๊ย ที่วัดสิ เจ้าต้องเฝ้ามันที่วัด” “หลวงพ่อไม่ได้บอกว่าให้เฝ้าที่ไหนนี่ครับ” เด็กชายตอบเสียงจริงจัง “ผมเลยพามันมาด้วย จะได้ไม่ต้องทิ้งมันไว้คนเดียว” หลวงพ่ออ้าปากจะดุ นึกหาคำอยู่นานก็หาไม่เจอ สุดท้ายก็ปิดปากลงเหมือนเดิม มือที่ยกขึ้นจะชี้ กลับวางลงบนหัวเด็กชายเบาๆ คนที่ยืนดูอยู่รอบๆ หัวเราะกันลั่นตลาด แล้วใครคนหนึ่งก็ตะโกนขึ้นว่า “ศรีธนญชัย” คนอื่นก็ตะโกนตามกันทั้งตลาด เหมือนชื่อนี้จะต้องถูกเรียกแบบนี้ไปอีกนานแสนนาน